Benim en çok sevdiğim müzikleri dinlediğim çocukluğumun, gençliğimin birlikte geçtiği kişi. Hatırlarım bugün gibi, başım öne eğilmişti bir suçlu gibi onu biraz daha göremediğimiz için. İki kol düğmesi gibi ayırmıştı hayat onunla bizlerin arasını bir daha birleşme saati gelene dek. Milyonların sokağa döküldüğü o gün 1 şubat 1999. Bu gün gibi aklımda göz yaşları şarkıları susmamıştı. unutuldu dense de her gün daha fazla hatırlatır olmuştu bana şarkıları…

Bu gün bir kez daha hatırladım onu parmağındaki koca koca taşlı yüzükleri şarkı söylerken vurguladığı parmağı ve ifadelerini. Ama bugün internette gezerken bir şey daha gördüm fizy.com’da Manço’nun adına ufak bir logo ve tıkladığında şarkılarını getiren link koymuş. Çok basit ve değerli bir şey gerçekten değeri sevgiyi göstermenin en basit ve anlamlı yolu.

Teşekkürler fizy.com teşekkürler Barış abimiz, gesibağlarında yine sana bağlandığım ölümde buluşmak üzere.